Uchwała SN z 22.05.2013r. sygn.akt: III CZP 17/13

Uwagi dotyczące uchwały Sądu Najwyższego z 22 maja 2013r.

sygn.akt III CZP 17/13

Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 22 maja 2013r. sygn. akt III CZP 17/13 stwierdził, iż „Pełnomocnikiem procesowym w sprawach o dokonanie wpisu w księdze wieczystej może być wyłącznie osoba spełniająca wymagania przewidziane w art. 87 k.p.c., także wtedy, gdy wniosek o wpis został zamieszczony przez notariusza w akcie notarialnym na podstawie art. 92 § 4 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie (jedn. tekst: Dz.U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1158 ze zm.)." Tym samym Sąd Najwyższy podkreślił, iż dla skutecznego przeniesienia własności nieruchomości oraz ujawnienia tego faktu w księdze wieczystej, koniecznym jest to, aby pełnomocnikowi umocowanemu zgodnie z wymogami kodeksu cywilnego do zbycia lub nabycia nieruchomości, udzielone zostało również pełnomocnictwo procesowe na warunkach określonych w kodeksie postępowania cywilnego.

Chociaż nie ukazało się jeszcze uzasadnienie tegoż orzeczenia, już sama lektura powyższej tezy zmusza do refleksji.

 

Opłaty w postępowaniu wieczystoksięgowym

Opłata od wniosku o wpis do księgi wieczystej prawa użytkowania wieczystego i własności budynku- praktyka a orzecznictwo Sądu Najwyższego

Chociaż przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity: Dz.U. 2010.90.594) w zakresie postępowania wieczystoksięgowego wydają się być jasne, w praktyce ich stosowanie rodzi wiele problemów. Kłopoty z obliczeniem należnej opłaty od wniosku mają nie tylko osoby bez wykształcenia prawniczego, ale także profesjonaliści (adwokaci, radcy prawni, czy notariusze). Praktyka sądów w tym zakresie często bywa różna, co dodatkowo utrudnia wykształcenie jednolitej linii orzeczniczej. W pewnym stopniu pomocnym w tej materii jest orzecznictwo Sądu Najwyższego.

 

Odpowiedzialność cywilna sędziów

Czy sędziowie mogą ponosić odpowiedzialność cywilną za szkody wyrządzone przez wydanie niezgodnego z prawem orzeczenia?

Niejednokrotnie zdarza się, że sądy wydają błędne prawomocne orzeczenia, które zostają wyeliminowane z obrotu dopiero przez Sąd Najwyższy na skutek skargi kasacyjnej (art. 3981 i nast. k.p.c.) lub w trybie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241 i nast. k.p.c.). Nie budzi wątpliwości, że w takich wypadkach, gdy jednocześnie strona poniosła szkodę na skutek wydania takiego prawomocnego orzeczenia (a najczęściej w następstwie jego wykonania), może dochodzić jej naprawienia od Skarbu Państwa. Wynika to wprost z art. 417 § 1 k.c., zgodnie z którym, za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Stosownie zaś do art. 4172 § 2 k.c., jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Takim właściwym postępowaniem – w przypadku prawomocnych orzeczeń - są właśnie wspomniane wyżej postępowanie kasacyjne i postępowanie o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

 

Nowa ustawa o terminach zapłaty w transakcjach handlowych

Rekompensata za koszty odzyskiwania należności w nowej ustawie o terminach zapłaty w transakcjach handlowych

W dniu 18 kwietnia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 403). Jej poprzedniczka, tj. ustawa z dnia 12 czerwca 2003 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 139 poz. 1323 ze zm.) niezwykle rzadko była wykorzystywana w praktyce. Tylko wyjątkowo powoływali się na nią wierzyciele, ale również sądy częstokroć zapominały o jej istnieniu, choć w każdym przypadku, gdy np. wierzyciel dochodził – obok należności głównej wynikającej z transakcji handlowej - odsetek ustawowych (bez wyraźnego wskazania ich stopy) winien znaleźć zastosowanie art. 7 tej ustawy, który – jako lex specialis - modyfikował treść art. 481 § 2 k.c. Praktyka ta jednak – jak się zdaje – może się całkowicie zmienić pod rządem aktualnie obowiązującej ustawy. Przewiduje bowiem ona nowe, nieznane dotychczas polskiemu porządkowi prawnemu, narzędzie, po które zapewne chętnie będzie sięgnie część wierzycieli, zwłaszcza tych świadczących usługi masowe.

 


Strona 3 z 3

SZUKAJ

NAJNOWSZY WPIS

Prokura

Pełnomocnik czy organ spółki – kilka słów o prokurencie W ostatnim czasie w dwóch, różnych, prowadz więcej...